BEOGRAD NEĆE BURŽUJSKI „KVART NA VODI”

Nova komunistička partija Jugoslavije (NKPJ) najoštrije protestuje zbog najavljenog konačnog potpisivanja ugovora između Grada Beograda i kompanije iz azijske despotije, Ujedinjenih Arapskih Emirata, “Eagle Hills” o izgradnji buržujskog „kvarta na vodi” u beogradskom naselju Savamala, koji je zakazan za nedelju 26. aprila.



Gradonačelnik Beograda Siniša Mali najavljuje da bi radovi na izgradnji „Beograda na vodi”, za šta buržoaski investitori iz Emirata tvrde da će izdvojiti 3,5 milijardi evra, a za šta će zapravo poreski obveznici Srbije izdvojiti u startu preko milijardu evra, trebalo da počnu na leto, odmah nakon eksproprijacije zemljišta. NKPJ ističe da je “Beograd na vodi” ne samo projekat kome se izričito protivi arhitektonska struka i žitelji tog naselja već je reč i o kršenju urbanističkih temelja na kojima je postavljen glavni grad Srbije, sve zarad sticanja basnoslovne zarade buržuja iz Ujedinjenih Arapskih Emirata, koje premijer Aleksandar Vučić naziva svojim „prijateljima”. NKPJ naglašava da od izgradnje „Beograda na vodi” nikakvu korist ne bi imao ni glavni grad Srbije ni njegovi žitelji. Arapski investitor naime namerava da izgradi „elitnu” četvrt u kojoj bi se nalazio stambeno-poslovni prostor i šoping molovi. Buržoaski investitor iz azijske despotije UAE bi ostvario basnoslovni profit od prodaje stanova, iznajmljivanja poslovnog prostora i pazara u šoping molovima, a Beograd bi izgubio industrijsku zonu, građenu namenski i planski kao i staro jezgro grada u kome ima niz građevina koje spadaju u nepocenjivu kulturnu baštinu. Sve te zgrade od izuzetnog arhitektonskog značaja i vrednosti biće srušene zarad profita despotske buržoazije iz Emirata.

Iako je Savamala, razvojem privrede u socijalističkoj Jugoslaviji, bila gradska zona u kojoj se zadržala i dodatno razvila industrijska delatnost prelaskom u narodno vlasništvo, narodne vlasti su sačuvale kulturnu baštinu iz prethodnog perioda. Aktuelne vlasti na čelu sa premijerom Vučićem i gradonačelnikom Malim jasno pokazuju da je buržoaziji servilnost prema stranim investitorima daleko važnija od kulturnog nasleđa glavnog grada Srbije. Izgradnjom buržujskog „kvarta na vodi” Beograd bi izgubio industrijsku zonu od neprocenjive važnosti za nesmetan rad i razvoj privrede u Srbiji. Takođe, izgradnja stanova u “Beogradu na vodi” ne bi ništa značila građanima glavnog grada Srbije, niti drugih delova zemlje, iz prostog razloga što je buržoaska vlast svojom retrogradnom politikom, pre svega privatizacijom, unazadila ekonomiju i kupovnu moć, te radni ljudi jedva imaju novca za kupovinu garsonjera i jednosobnih stanova. Samim tim, nameće se zaključak da će u „Beogradu na vodi” živeti strana i domaća buržoazija koja je novac stekla eksploatacijom tuđeg rada i bez problema može da plati preskupe luksuzne stanove koji će se tu graditi.

Za vreme socijalističke izgradnje Savamala je sa svojim skladištima, hangarima, halama, silosima, predstavljala infrastrukturnu podršku Luci Beograd. Nakon petooktobarskog kontrarevolucionarnog puča iz 2000. godine, u potpunosti je, zarad interesa stranog kapitala, uništena domaća industrija a Luka Beograd je za budzašto prodata tajkunima. Za razliku od aktuelnih pro-imperijalističkih buržoaskih vlasti na čelu sa Srpskom naprednom strankom, koje Savamalu daju u ruke kapitalu iz Emirata, prethodne buržoaske pro-imperijalističke vlasti na čelu sa Demokratskom stankom su taj kvart pretvorile u „zonu za zabavu” gde su nekadašnja skladišta I hale pretvoreni u „elitne” restorane i noćne klubove prevashodno namenjene razonodi i uživanju eksploatatorske građanske klase i mestom na kome se organizuju slavlja buržoaskih političkih partija.

Savamala ne sme da postane ni buržujski „kvart na vodi” ali ne sme da ostane ni buržujska „zona zabave”. Da bi se sve to ostvarilo potrebno je otpočeti proces reindustrijalizacije, što podrazumeva pokretanje proizvodnje u preduzećima koja je buržoaska vlast, kako bivša tako i aktuelna, upropastila, nacionalizaciju vredne imovine koja je stranom kapitalu rasprodata budzašto, između ostalog i Luke Beograd i stvaranje nacionalne razvojne banke koja bi finansirala poslovne projekte domaće privrede. Pokretanjem industrijske proizvodnje, privrednim rastom i povećanjem zaposlenosti, industrijska zona u Svamaloj bi povratila značajnu i vrednu ulogu kakvu je imala i ranije, ili dobila novu namenu od opštedruštvene koristi.

Umesto što omogućava stranom kapitalu basnoslovne zarade eksploatacijom tuđeg rada i raubovanjem opštenarodne imovine, Vlada Srbije bi trebalo da većom stopom oporezivanja i profesionalnim upravljanjem javnim preduzećima napuni budžet i finansira izgradnju stanova po pristupačnim cenama za radne ljude a ne belosvetske i domaće tajkune, kojima je na uštrb interesa države i naroda na Savamali obezbedila stvaranje buržujskog „kvarta na vodi”.

Savamala pripada radnim ljudima, ne stranim i domaćim buržujima!

Sekretarijat Nove komunističke partije Jugoslavije,

Beograd,

25. april 2015. godine