REHABILITACIJA JE NIŠTAVNA - NAROD MU JE VEĆ PRESUDIO, ZA ZLIKOVCA NEMA MILOSTI!

Nova komunisitička partija Jugoslavije (NKPJ) i Savez komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ) ocenjuju današnju odluku Višeg suda u Beogradu o rehabilitaciji narodnog izdajnika i krvnika, sluge okupatora i vođe četničkog pokreta u Drugom svetskom ratu, Dragoljuba Draže Mihailovića, kao sramnu, ponižavajuću, antinarodnu i ništavnu.




Odluka je sramna jer je doneta u jeku obeležavanja 70. godišnjice pobede u Drugom svetskom ratu, kada je naš narod predvođen slavnom Narodnooslobodilačkom vojskom stao rame uz rame s narodima pobednicima nad fašizmom. Svega pet dana od 09. maja kada smo zvanično obeležili ovaj važan jubilej, buržoaske vlasti u Srbiji su se drznule da donesu sramnu odluku o rehabilitaciji Mihailovića, dokazanog sluge okupatora, čije formacije, tokom Drugog svetskog rata, nisu vodile ni jednu značajnu bitku protiv okupatora, a već u prvoj godini rata su se otvoreno stavile u službu okupatora. Zajedno s okupatorom i drugim domaćim izdajnicima, pobegli su pred oslobodiocima, pred antifašističkom koalicijom, pred slavnom Narodnooslobodilačkom vojskom, jedinim oslobodiocima. Iako je naš narod izvojevao pobedu kojom je načinio ogroman civilizacijski iskorak i zaslužio večno divljenje i zahvalnost čitavog progresivnog i slobodoljubivog čovečanstva, sadašnje vlasti su rehabilitacijom lidera pokreta kojem je jedini cilj, tokom najvećeg dela rata, bio borba protiv antifašista, pokušale da srozaju to dostignuće.

Otud je odluka i ponižavajuća, ona predstavlja poniženje za Srbiju koja se ovime stavlja na suprotnu stranu u odnosu na onu na kojoj je bila tokom Drugog svetskog rata. Odluka predstavlja pokušaj blaćenja i poniženja svih hrabrih ljudi koji su se borili i lili svoju krv za slobodu zemlje i poraz nejvećeg zla u istoriji – fašizma. Ne samo da četnici nisu borci protiv fašizma, već su bili egzekutori hiljada boraca koji to jesu bili. Odluka o rehabilitaciji Mihailovića je ipak najveće poniženje za more nevinih žrtava, i boraca ali i civila koje su poklali njegovi četnici. Ponižavajuća je i grozomorna izjava patrijarha Srpske pravoslavne crkve Irineja koji je nedvosmisleno likovao zbog rehabilitacije Mihailovića, nazivajući je pravdom, čime se smejao zaklanim bebama u kolevkama, silovanim i zaklanim majkama i ćerkama, bešenim pa klanim mladićima, radnicima, seljacima, intelektualcima, patriotama i svim drugim žrtvama stravičnih četničkih zločina.

Postupak za rehabilitaciju Mihailovića pokrenuo je režim Tadića a dovršio režim Vučića. Ne samo da je otud ova odluka antinarodna, jer su je sproveli antinarodni režimi, već predstavlja dokaz o tome da je ona politički motivisana i savršeno uklopiva u principe antinarodne i pro-okupatorske politike koju sprovode ovi režimi. Suštinska spona ova dva antinarodna režima je zavisnost od poluga zapada i dodvoravanje tim polugama. I zaista, revizionistički, antinarodni i antikomunistički principi među vodiljama su politike EU, SAD, NATO-a, a danas su u Evropi najočitiji u Ukrajini, gde su u punom smislu osnovna potpora otvoreno fašističkoj hunti u Kijevu. U tom revizionističkom i profašističkom zanosu, i antinarodni režim u Beogradu doneo je odluku o rehabilitaciji sluge fašista Mihailovića. Uprkos tobožnjim negodovanjima povodom rehabilitacije Mihailovića od strane Ivice Dačića i nekih drugih predstavnika vlasti, koja odražaju samo njihov lični stav, Oliver Antić, savetnik predsednika Tomislava Nikolića, inače četničkog vojvode, i jedan od osnivača vladajuće Srpske napredne stranke, bio je jedan od opunomoćenih predlagača za rehabilitaciju Mihailovića. Time je svaka sumnja oko političkog motiva i umešanosti vlasti u postupak rehabilitacije Mihailovića otklonjena, te će kao takva primarno biti zabeležena. Mihailovića je rehabilitovala pro-SAD-EU-NATO antinarodna vlast u Srbiji.

Usvajanje odluke o rehabilitaciji Mihailovića usled svih ovih činjenica nije posebno iznenađujuća. Naprotiv, čitav postupak je od samog starta bio farsičan, i predstvljao je pokušaj donošenja reakcionarne političke odluke provlačenjem kroz pravne rupe, oslanjajući se na pravo naslednika Mihailovića, njegovog unuka Vojislava, za pokretanje procesa protiv legitimnosti postupka koji je vođen protiv njegovog dede. Iako se Mihailoviću sudilo za stravične ratne zločine i kolaboraciju s okupatorom, pravno je usvojena odluka da on nije imao fer suđenje te je time rehabilitovan, bez obzira što je to povuklo i rehabilitaciju njega kao zlikovca i sluge okupatora. Najpre, nema govora o tome da je Mihailović imao nefer suđenje. Njegovo suđenje je bilo javno i transparentno, pratili su ga svi svetski mediji, predstavnici ambasada i diplomatskog kora, iznesti su brojni dokazi, dovedeni brojni svedoci. Odluka je bila pravedna i doneta u ime naroda. Otud smo stava da je zapravo odluka o rehabilitaciji Višeg suda u Beogradu ništavna, a ne odluka Vrhovnog suda Federativne Narodne Republike Jugoslavije. Suđenje saradnicima okupatora bila je međunarodna obaveza Jugoslavije kao članice antifašističke koalicije. Još dok je rat trajao, saveznici su na više susreta i konferencija na vrhu (Moskva, Teheran, Potsdam, itd.) kao jedan od glavnih zajedničkih zadataka utvrdili kažnjavanje ratnih zločinaca, što je sve dobilo pravni izraz u Sporazumu o osnivanju Međunarodnog vojnog suda, kojem je pristupila i Jugoslavija. Sud se u procesu protiv Mihailovića i grupi od još dvadeset trojice optuženika, koji je nazvan (po uzoru na Ninberški) Beogradski proces, uverio da su zločini izvršeni od Mihailovićevih četnika u selima Vraniću, Drugovcu i Boleču, zatim u srezovima bjelopoljskom, čajničkom, fočanskom i pljevaljskom, koji su na pretresu potpuno rasvetljeni pismenim dokumentima i iskazima preživelih svedoka, izvršeni pod neposrednim Mihailovićevim naređenjima. Te nepobitne činjenice nikakav antinarodni režimski sud u Beogradu danas ne može poništiti. Takođe, presuda o rehabilitaciji je ništavna i iz razloga što ju je doneo Viši sud u Beogradu, u Republici Srbiji, koji se ne može smatrati ni po kom osnovu pravnim naslednikom Vrhovnog suda Federativne Narodne Republike Jugoslavije.

Od samog početka procesa za rehabilitaciju Mihailovića, gotovo da nije bilo ročišta kada aktivisti NKPJ-SKOJ nisu po ciči zimi ili letnjoj vrelini protestvovali pred nadležnim sudom. Takav naš potez predstavljao je rešenost da se snažno digne glas potiv nepravde, protiv blaćenja slobodarske i antifašističke borbe našeg naroda i lažljive revizije istorije. Pritom smo uporno ponavljali da se istorija ne može nanovo napisati, da se ona može samo falsifikovati. U opljačkanoj, okupiranoj, poniženoj, upropašćenoj Srbiji, koja stagnira i propada na svakom nivou i u svakom pogledu, pokušalo se danas jednim gnusnim falsifikatom nanovo atakovati na svest ojađenog naroda.

Neće proći!

Sekretarijat NKPJ,

Sekretarijat SKOJ-a,

14. 05. 2015.