OKRUGLI STO „REVIZIJA SLIKE DRUGOG SVETSKOG RATA NA PROSTORU SRBIJE I JUGOSLAVIJE“

Prvi sekretar SKOJ-a, drug Aleksandar Đenić, učestvovao je na okruglom stolu „Revizija slike Drugog svetskog rata na prostoru Srbije i Jugoslavije“, koji je održan u Arhivu Jugoslavije, na temu „Neistine o angažovanju omladine u partizanskim jedinicama na Sremskom frontu.“



Ovaj okrugli sto je bio održan u organizaciji SUBNOR-a Beograda i Centra za istoriju Jugoslavije i savremenu nacionalnu istoriju pri Filozofskom Fakultetu u Beogradu. Ovom naučnom skupu su prisustovali brojni eminentni naučnici, a poziv organizatora je bio upućen i strani koja vrši reviziju istorije sa željom da se mišljnja suoče. Uplašeni argumentovane rasprave ili vođeni nekim drugim principom, niko sa revizionistički nastrojene istoriografije se nije pojavio. Jedino se na samom početku okruglog stola pojavio Bojan Dimitrijević, koji je ubrzo nakon početka diskusije napustio debatu i nije uzeo učešće. To nam govori o činjenici da revizionistički nastrojena istorija nije ništa drugo nego politički projekat, a njeni predstavnici se u nedostatku argumenta plaše naučne debate, dok se njena jedina snaga nalazi u propagandnoj mašineriji koja služi postojećem proimperijalističkom režimu da stvori sliku o Drugom svetskom ratu kako njemu odgovara. U nastavku možete pročitati izlaganje druga Aleksandra Đenića.

NEISTINE O ANGAŽOVANjU OMLADINE U PARTIZANSKIM JEDINICAMA NA SREMSKOM FRONTU

Sremski front nesumnjivo predstavlja jedno od najtežih, najdugoročnijih i najslavnijih bojišta u Narodonooslobodilačkoj borbi protiv okupatora i za oslobođenje Jugoslavije. Ova bitka predstavlja jednu od najsvetlijih tačaka srpskih slobodarskih tradicija.

Međutim, od privremenog sloma socijalizma, pogotovo od petooktobarskog puča, pa na ovamo, ova bitka se našla na udaru vladajuće, proimperijalističke klike i njenih trećerazrednih istoričara, sa ciljem da falsifikuje i umanji značaj koji su jugoslovenski partizani dali u pobedi nad naci- fašizmom. Ta strana često iznosi potpuno trivijalne, neargumentovane, nenaučne floskule koje nemaju kako dokumentovane tako ni logičke potpore. Uglavnom postoje dve teze koje iznose revizionistčki nastorjeni istoričari. Prva se odnosi na to da je TITO bio Hrvat koji je vodio antisrpsku politiku i da je namerno mobilisao i slao na front bespotrebno neiskusne srpske mladiće. Po takvoj tvrdnji ispada da su za Sremski front, kao i za čitav Drugi svetski rat, krivi partizani koji su se borili protiv okupatora, a ne nacistička Nemačka koja je formirala Sremski front i koja je okupirala našu zemlju. Koliko je ta propaganda besmislena govori nam činjenica da je na Sremskom frontu procentualno najviše stradalo Bugara, da su u toj operaciji učestovali Italijani, kao i svi narodi i narodnosti Jugoslavije i SSSR-a. Na ovom frontu su učestovale prekaljene jedinice kao što su Prva i Druga proleterska, Peta krajiška, Šesta lička proleterska i druge koje su se u borbama dokazale i stekle ratno iskustvo, a takođe su vršene konstante obuke boraca, tako da tvrdnja onih koji ističu da su golobradi srpski mladići slati neobučeni u klanicu sa ciljem da što više njih izgine, jednostavno ne pije vodu.

Druga njihova tvrdnja ističe da je ta bitka bila potpuno beznačajna za konačni ishod u Drugom svetskom ratu. Da je to takođe falsifikat, govori nam činjenica da su Nemci želeli da izvuku feldmaršala Lera i oko 200,000 vojnika iz Grčke, preko Sarajeva, i Zagreba za Nemačku te su zato držali front. Da Sremski front nije probijen, gotovo 80% teritorije NDH bi na kraju rata bilo u ustaškim rukama, a ustaška vlast bi, u tom slučaju, tražila primirje sa Saveznicima, što bi svakao dovelo do nesagledivih posledica za sve jugoslovenske narode. Značaj Sremskog fronta se ogleda i u činjenici da je pored sprečavanja povlačenja nemačkih snaga s juga Balkana koje su išle u susret ostacima svoje vojske koja je trebalo da zaustavi oslobodilačke prodore slavne Crvene armije, ovo bila prilika da se spreči bekstvo domaćih krvnika i sluga okupatora, i da se oni adekvatno kazne za izdaju naroda i domovine.

Međutim, mi moramo biti svesni istorijskih okolnosti u kojima se odvija revizija istorije, ne samo Sremskog fronta, već celokupnog Drugog svetskog rata. Mi prema tim činjenicima ne smemo biti slepi, ako želimo da razumemo poentu njene revizije. Stoga, mi moramo biti svesni političkih okolnosti i pozadine koja stoji iza ovakvih procesa. Naci – fašizam se javio u sličnim istorijskim okolnostima, onima u kojima mi danas živimo. Ovaj sistem je izrodila sistemska kapitalistička kriza, koja je za sobom nosila glad, nezaposlenost i siromaštvo. Upravo u takvim uslovima naci - fašizam je služio krupnom kapitalu kao poslednji bedem njegove odbrane od proleterske revolucije.

Danas, mi živimo u poslednjem stadijumu kapitalizma – imperijalizmu, koji se nalazi u krizi zahvaljujući svojim protivurečnostima. Zapadnom imperijalizmu je jedina vrednost odbrana monopola, tako da na bujanje naci – fašizma gleda blagonakolno, jer ovi pokreti nastaju, kako bi odbranili njihove interese. Ova najmračnija ideologija koja se zasniva na najekstremnijoj eksploataciji čoveka od strane čoveka treba krupnom kapitalu da služi kao rezerva kako bi odbranio interese ništavne manjine od nezadovoljnih masa. Mi danas imamo naci – fašističke organizacije koje iz dana u dan jačaju u Nemačkoj, Francuskoj, Poljskoj, dok u Grčkoj i Mađarskoj predstavljaju treće partije po jačini, pritom napominjem da fašistička Mađarska partija JOBIK ugrožava direktno našu zemlju otvarajući svoje kancelarije u Subotici i drugim mestima u kojima živi pretežno mađarsko stanovništvo. Sramotno je da buržoaska vlast u Srbiji na to gleda nezainteresovano. Naci – fašističke organizacije su postale prihvatljive u Baltičkim zemljama, a najkatastrofalnije posledice njegovog ponovnog bujanja danas imamo u Ukrajini, u kojoj vlada vojno – fašistička hunta koja je instrumentalizovana od strane Brisela i Vašingtona.

Jačanju ovih organizacija prethodila je kampanja revizije istorije. Ona se nije u mnogome razlikovala od onoga što mi danas imamo u Srbiji. Prepisanom šablonu, kojem se povinovala naša zemlja prethodile su rehabilitacije naci – fašista i njihovih kolaboracionista, zatim menjanjanja udžbenika, naziva ulica, pa sve do organizovanja izložbi o komunističkom teroru, poput one koja se održala kod nas pod nazivom „U ime naroda“. Jedan od uslova pridruživanja Evropskoj Uniji, koji je postavljen pred Srbiju, je i taj da ova imperijalistička tvorevina traži od naše zemlje da se ona odredi prema komunizamu kao totalitarnoj ideologiji koja se izjednačava sa naci – fašizmom.

Kada znamo ove činjenice, onda nas posebno ne čudi revizija istorije Drugog svetskog rata u našoj zemlji, koja svoj najekstremniji zamah dobija od 2000. godine pa na ovamo. Reč je o politici približavanja naše zemlje evroatlanskim integracijama. Stoga, ovakav odnos vlasti prema partizanima i našoj antifašističkoj borbi uopšte ne treba da nas čudi. Mi smo pored antifašističke borbe imali ujedno i revoluciju, revoluciju koja je nakon rata izgradila fabrike, škole, obezbedila ljudima krov nad glavom, mogućnost da se leče, kulturno uzdižu, revoluciju koja je donela jedan novi sistem, revoluciju koja je obezbedila život po meri čoveka. Sasvim je logično da oni koji su rasprodali fabrike, štancuju lažne diplome, privatizuju obrazovanje i zdravstvo, oni koji su uveli Bolonjsku dekalraciju u školstvo, a koja znanje pretvara u robu, oni koji su potpisali Briselski sporazum, oni koji su potpisali neometano kretanje NATO snaga po našoj teritoiji, oni koji su potpisali IPAP, koji su učestovali u imperijalističkom razbijanju Jugoslavije, oni koji donose antradničke zakone o radu, oni koji pljačkaju seljake, smanjuju penzije, oni koji su opljačkali narod, koji sprovode politiku u interesu imperijalističkih institucija kao što su EU, NATO, MMF, Svetska banka, rehabilituju svoje ideološke pretke koji su bili vazalai prema Londonu, Rimu i Berlinu, kao što su oni prema Briselu i Vašingtonu.

Moramo biti svesni činjenice da se taj proces se ne odvija samo u Srbiji, već na teritoriji čitave Evrope, prvenstveno na njenom istoku, sa ciljem da se istorija revidira kako bi se pokazalo da sadašnji kapitalistički sistem koji u Evropi dominira nema alternativu.

Nema sumnje da su revizija istorije i rehabilitacija kvislinga poput Dragoljuba Mihailovića i njemu sličnih, politički procesi koji su usko povezani sa sadašnjim društveno – ekonomskim okolnostima i zvaničnom politikom koju vodi buržoasko – proimperijalistička vlast. U godini u kojoj slavimo 70 godina pobede nad fašizmom i 70 godina proboja Sremskog fronta, u našoj zemlji na žalost se pokušava da nametne mišljenje da su oni koji su bili oslobodioci, zapravo okupatori, a oni koji su pomagali okupatoru kao „srpske majke“. Zaista je istina da su kako Sremski front, tako i čitavu antifašističku borbu i revoluciju izneli mladi ljudi na svojim plećima koji su oduševljeno išli u borbu pod parolom SVE ZA FRONT – SVE ZA POBEDU, ne žaleći da u borbi za slobodu i bolji svet, daju i ono što je najvrednije kod svakog čoveka, a to je život. Istina je da je većina mladih ljudi u partizane išla dobrovoljno, jer je u Komunističkoj partiji prepoznala svetlo koje će izbaviti generacije od neznanja, nepismenosti, gladi, od trulog sistema eksploatacije koji je bio u interesu manjine u kraljevini Jugoslaviji, koji će zemlju osloboditi od stradanja i bratoubilačkog rata... Mladi ljudi su prilazili partizanima oduševljeno, jer pored borbe protiv okupatora su se borili i za jedan novi svet – svet socijalizma, u kom nema eksploatacije čoveka od strane čoveka. Današnji vazali, plašeći se novih generacija, koje bez obrira na političku opredeljenost današnji svet mrze, jer u njemu nema pravde, perspektive, budućnosti, pokušavaju da revidiraju istoriju sa ciljem da mlade generacije ne bi videle svetlo u idealima sličnim onim poput partizanskog pokreta koji je bio predvođen Komunističkom partijom Jugoslavije.

Borci, potomci i poštovaoci Narodnooslobodilačkog rata se već 25 godina nalaze u defanzivi. Takvu taktiku moramo da menjamo. Mi moramo krenuti u ofanzivu i adekvatno odgovoriti na revizionističku istoriju. Oni imaju novac i progandu, a mi argumente i ideje, tako da ih moramo koristiti kao naše glavno ofanzivno oružje kako bismo se izborili sa pokušajem prekrajanja istorije. Na antifašističku borbu niko nema ekskluzivno pravo. Stoga, sve iskrene antifašističke, antiimperijalističke i progresivne organizacije, naučnici i pojedinci moraju stati u zajednički front protiv revidiranja istorije, kako bi se odupreli anticivilizacijskim tekovinama povampirenja fašizma i posledicama koje ono donosi za sobom.

Sekretarijat NKPJ,

26. 06. 2015.